Pewien ch\u0142opiec zachorowa\u0142 na jedn\u0105 z tych chor\u00f3b, na kt\u00f3re nie wynaleziono jeszcze lekarstwa. Jego rodzice robili co mogli, aby powstrzyma\u0107 rozw\u00f3j choroby i ratowa\u0107 jego \u017cycie, ale bezskutecznie. Chocia\u017c ch\u0142opiec by\u0142 jeszcze ma\u0142y wiedzia\u0142 ju\u017c, \u017ce pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej, ka\u017cdy cz\u0142owiek musi umrze\u0107. Z tego powodu bardzo pragn\u0105\u0142 dowiedzie\u0107 si\u0119 i zrozumie\u0107 czym jest \u015bmier\u0107, tym bardziej, \u017ce mia\u0142 budz\u0105ce l\u0119k przeczucie, \u017ce on te\u017c niebawem rozstanie si\u0119 z \u017cyciem. <\/p>\n
Pewnego dnia, le\u017c\u0105c w \u0142\u00f3\u017cku, s\u0142ucha\u0142 jak jego mama czyta\u0142a histori\u0119 o walecznych i szlachetnych rycerzach okr\u0105g\u0142ego sto\u0142u i o tej ostatniej bitwie, w czasie kt\u00f3rej wielu z nich poleg\u0142o. Bardzo przej\u0119ty tym, co us\u0142ysza\u0142, po chwili milczenia zapyta\u0142 w ko\u0144cu o to, co tak bardzo go nurtowa\u0142o:
\n– Mamo, jak to jest, kiedy si\u0119 umiera? Czy to boli?
\nGdy ch\u0142opiec zada\u0142 to pytanie, natychmiast \u0142zy nap\u0142yn\u0119\u0142y matce do oczu. Wi\u0119c pod jakim\u015b pozorem odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i na chwil\u0119 wysz\u0142a do kuchni. Wiedzia\u0142a, \u017ce bardzo du\u017co zale\u017cy od tego, w jaki spos\u00f3b odpowie na to pytanie. Dlatego w gorliwej modlitwie poprosi\u0142a o m\u0105dro\u015b\u0107, i o to, by zdo\u0142a\u0142a powstrzyma\u0107 si\u0119 od p\u0142aczu, gdy b\u0119dzie o tym m\u00f3wi\u0107. I gdy sko\u0144czy\u0142a modlitw\u0119, wiedzia\u0142a ju\u017c, co ma powiedzie\u0107. Wr\u00f3ci\u0142a wi\u0119c do pokoju, usiad\u0142a obok ch\u0142opca i powiedzia\u0142a:
\n– Synku, czy pami\u0119tasz, jak nie raz bawi\u0142e\u015b si\u0119 bez opami\u0119tania przez ca\u0142y dzie\u0144, a kiedy zbli\u017ca\u0142 si\u0119 wiecz\u00f3r, by\u0142e\u015b ju\u017c tak bardzo zm\u0119czony, \u017ce nie mia\u0142e\u015b nawet si\u0142y, aby p\u00f3j\u015b\u0107 do swojego pokoju, ani si\u0119 rozebra\u0107? Tote\u017c zasypia\u0142e\u015b w ubraniu le\u017c\u0105c na moim \u0142\u00f3\u017cku. Zasypia\u0142e\u015b tak mocno, \u017ce nie mo\u017cna by\u0142o ci\u0119 obudzi\u0107. \u0141\u00f3\u017cko, na kt\u00f3rym zasypia\u0142e\u015b nie by\u0142o twoim \u0142\u00f3\u017ckiem. Ale rano, kiedy si\u0119 budzi\u0142e\u015b, zdziwiony zauwa\u017ca\u0142e\u015b, \u017ce znajdujesz si\u0119 w swoim pokoju i ubrany w pi\u017camk\u0119 le\u017cysz we w\u0142asnym \u0142\u00f3\u017cku. Znalaz\u0142e\u015b si\u0119 tam dlatego, \u017ce kto\u015b ci\u0119 kocha\u0142 i troszczy\u0142 si\u0119 o ciebie. Tw\u00f3j ojciec bra\u0142 ci\u0119 w swoje silne ramiona i przenosi\u0142 do twojego pokoju i k\u0142ad\u0142 na twoim \u0142\u00f3\u017cku. Widzisz synku\u2026 ze \u015bmierci\u0105 jest podobnie. Pewnego dnia, po prostu zasypiamy, zasypiamy tak, \u017ce nikt z ludzi nie jest w stanie nas obudzi\u0107 i nie jeste\u015bmy niczego \u015bwiadomi, ani nie czujemy up\u0142ywu czasu. Ale pewnego dnia obudzimy si\u0119 w nowej cudownej rzeczywisto\u015bci, z nowym wspania\u0142ym cia\u0142em, obudzimy si\u0119 po to, by spotka\u0107 si\u0119 z Panem Jezusem w czasie, gdy wr\u00f3ci po tych, kt\u00f3rzy w niego wierz\u0105. Jest tak dlatego, \u017ce On bardzo nas kocha i t\u0119skni za nami.<\/p>\n
Gdy ch\u0142opiec us\u0142ysza\u0142 te s\u0142owa, z jego twarzy znikn\u0105\u0142 smutek, bo w ko\u0144cu zrozumia\u0142, czym jest \u015bmier\u0107. Od tamtej pory, w jego sercu miejsce niepewno\u015bci i l\u0119ku, ju\u017c na zawsze zaj\u0105\u0142 pok\u00f3j i niezachwiana wiara w to, \u017ce jest tak jak powiedzia\u0142a mama, i ju\u017c nigdy wi\u0119cej nie pyta\u0142 o to, czym jest \u015bmier\u0107. A kilka tygodni p\u00f3\u017aniej, z ufno\u015bci\u0105 i bez strachu, ch\u0142opiec ten spokojnie zasn\u0105\u0142, zasn\u0105\u0142 tak, jak powiedzia\u0142a mama.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pewien ch\u0142opiec zachorowa\u0142 na jedn\u0105 z tych chor\u00f3b, na kt\u00f3re nie wynaleziono jeszcze lekarstwa. Jego rodzice robili co mogli, aby powstrzyma\u0107 rozw\u00f3j choroby i ratowa\u0107 jego \u017cycie, ale bezskutecznie. Chocia\u017c ch\u0142opiec by\u0142 jeszcze ma\u0142y wiedzia\u0142 ju\u017c, \u017ce pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej, … Czytaj dalej