C\u00f3rka pewnego cz\u0142owieka poprosi\u0142a pastora, \u017ceby przyszed\u0142 pomodli\u0107 si\u0119 z jej ojcem. Kiedy pastor przyszed\u0142 do domu, zobaczy\u0142, \u017ce chory cz\u0142owiek le\u017cy w \u0142\u00f3\u017cku wsparty na dw\u00f3ch poduszkach, a przy \u0142\u00f3\u017cku stoi puste krzes\u0142o. Pomy\u015bla\u0142, \u017ce na pewno uprzedzono chorego o jego wizycie.
\n – Rozumiem, \u017ce oczekiwa\u0142 pan moich odwiedzin? – spyta\u0142.
\n – Nie. Kim pan jest? – odpowiedzia\u0142 chory.
\n – Jestem nowym pastorem – odpar\u0142. – Kiedy zobaczy\u0142em puste krzes\u0142o, pomy\u015bla\u0142em, \u017ce pan wie, \u017ce przyjd\u0119.
\n – Ach tak… to krzes\u0142o… – odezwa\u0142 si\u0119 chory. – Czy mo\u017ce pastor zamkn\u0105\u0107 drzwi?
\n Zdziwiony pastor zrobi\u0142 o co go proszono.
\n – Nigdy tego nikomu nie m\u00f3wi\u0142em, nawet c\u00f3rce – powiedzia\u0142 chory – ale przez ca\u0142e \u017cycie nie umia\u0142em si\u0119 modli\u0107. S\u0142ysza\u0142em, jak w czasie nabo\u017ce\u0144stw pastor m\u00f3wi o modlitwie, ale zawsze puszcza\u0142em to mimo uszu. Ju\u017c nawet nie pr\u00f3bowa\u0142em si\u0119 modli\u0107… A\u017c pewnego dnia przyjaciel powiedzia\u0142 mi: \u201eJanie, modlitwa to po prostu rozmowa z Jezusem. Proponuj\u0119 ci, \u017ceby\u015b usiad\u0142 i postawi\u0142 przed sob\u0105 puste krzes\u0142o, a potem wyobrazi\u0142 sobie, \u017ce siedzi na nim Jezus. Nie ma w tym nic dziwnego, bo przecie\u017c Jezus obieca\u0142, \u017ce zawsze b\u0119dzie z nami. Potem m\u00f3w do Niego i s\u0142uchaj Go, tak jak to robisz teraz ze mn\u0105”. Wi\u0119c spr\u00f3bowa\u0142em tak robi\u0107 i tak mi si\u0119 to spodoba\u0142o, \u017ce teraz robi\u0119 to codziennie. Musz\u0119 jednak uwa\u017ca\u0107… Gdyby moja c\u00f3rka zobaczy\u0142a, \u017ce rozmawiam z pustym krzes\u0142em…albo sama by si\u0119 za\u0142ama\u0142a, albo wys\u0142a\u0142aby mnie do wariatkowa!
\nPastor by\u0142 g\u0142\u0119boko poruszony opowie\u015bci\u0105 i zach\u0119ca\u0142 staruszka, by robi\u0142 to nadal. Dwa dni p\u00f3\u017aniej, wieczorem, zadzwoni\u0142a do niego c\u00f3rka Jana, by poinformowa\u0107, \u017ce jej ojciec popo\u0142udniu umar\u0142.
\n – Czy robi\u0142 wra\u017canie, jakby umiera\u0142 z pokojem w sercu? – zapyta\u0142 pastor.
\n – Tak – odpowiedzia\u0142a c\u00f3rka. – Kiedy oko\u0142o drugiej godziny wychodzi\u0142am na zakupy, przywo\u0142a\u0142 mnie do siebie, opowiedzia\u0142 jeden z tych swoich przedpotopowych dowcip\u00f3w i uca\u0142owa\u0142 mnie w policzek. Godzin\u0119 p\u00f3\u017aniej, gdy wr\u00f3ci\u0142am ze sklepu, ju\u017c nie \u017cy\u0142… Ale by\u0142o w tym co\u015b dziwnego… A nawet wi\u0119cej ni\u017c dziwnego – wprost niesamowitego! Co\u015b musia\u0142o si\u0119 mi\u0119dzyczasie wydarzy\u0107, bo zasta\u0142am go le\u017c\u0105cego z g\u0142ow\u0105 na krze\u015ble, kt\u00f3re sta\u0142o przy \u0142\u00f3\u017cku…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
C\u00f3rka pewnego cz\u0142owieka poprosi\u0142a pastora, \u017ceby przyszed\u0142 pomodli\u0107 si\u0119 z jej ojcem. Kiedy pastor przyszed\u0142 do domu, zobaczy\u0142, \u017ce chory cz\u0142owiek le\u017cy w \u0142\u00f3\u017cku wsparty na dw\u00f3ch poduszkach, a przy \u0142\u00f3\u017cku stoi puste krzes\u0142o. Pomy\u015bla\u0142, \u017ce na pewno uprzedzono chorego … Czytaj dalej