Pewnego ranka obudzi\u0142em si\u0119 z g\u0142ow\u0105 ci\u0119\u017csz\u0105 o dwadzie\u015bcia kilogram\u00f3w i przykrym uczuciem w \u017co\u0142\u0105dku, kt\u00f3re oznacza\u0142y, \u017ce dzisiaj praca nie wchodzi w rachub\u0119.<\/p>\n
Zadzwoni\u0142em do biura i poinformowa\u0142em sekretark\u0119 o moim stanie. Potem przespa\u0142em ca\u0142y dzie\u0144, budz\u0105c si\u0119 tylko od czasu do czasu na jedn\u0105 do dw\u00f3ch minut. Po takim przebudzeniu pr\u00f3bowa\u0142em wsta\u0107, gdy\u017c wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce trac\u0119 czas w \u0142\u00f3\u017cku, a przecie\u017c w tym czasie m\u00f3g\u0142bym ogarn\u0105\u0107 dom, zako\u0144czy\u0107 swoje projekty i napisa\u0107 listy. Przyzwyczajony jestem do szybkiego trybu \u017cycia, wi\u0119c nie mog\u0142em pozwoli\u0107 sobie na chorob\u0119.<\/p>\n
Ku mojemu rozczarowaniu, gdy tylko si\u0119 podnios\u0142em, czu\u0142em si\u0119 fatalnie i musia\u0142em zn\u00f3w si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0107 i zasn\u0105\u0107. Oko\u0142o po\u0142udnia pomy\u015bla\u0142em, \u017ce m\u00f3g\u0142bym co\u015b zje\u015b\u0107, ale uda\u0142o mi si\u0119 prze\u0142kn\u0105\u0107 tylko kilka pomara\u0144czy i suchar\u00f3w. Zaspokoi\u0142em potrzeby cia\u0142a, ale nie umys\u0142u. Spr\u00f3bowa\u0142em zje\u015b\u0107 jeszcze kilka suchar\u00f3w. Nudno\u015bci grozi\u0142y mi utrat\u0105 nawet tej niewielkiej ilo\u015bci substancji od\u017cywczych, kt\u00f3r\u0105 przyj\u0105\u0142em.<\/p>\n
Nie b\u0119d\u0105c w stanie ani pracowa\u0107, ani je\u015b\u0107, zdecydowa\u0142em si\u0119 troch\u0119 poczyta\u0107. W ko\u0144cu wr\u00f3ci\u0142em do \u0142\u00f3\u017cka i spa\u0142em do rana. 24 godziny p\u00f3\u017aniej poczu\u0142em si\u0119 wystarczaj\u0105co dobrze, \u017ceby popracowa\u0107. By\u0142em wdzi\u0119czny za to, \u017ce opu\u015bci\u0142em \u0142\u00f3\u017cko.<\/p>\n
Gdy spojrza\u0142em wstecz na mijaj\u0105cy, wydawa\u0142oby si\u0119, bezproduktywny dzie\u0144, zobaczy\u0142em b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo tej sytuacji. Moje cia\u0142o zdolno\u015b\u0107 do samoleczenia. Bez wszystkich objaw\u00f3w, kt\u00f3rych do\u015bwiadcza\u0142em, skazany by\u0142bym na zag\u0142ad\u0119. Gdybym nie odczuwa\u0142 swojej g\u0142owy jako dwudziestokilogramowego ci\u0119\u017caru, kt\u00f3ry wymusza\u0142 sen, moje cia\u0142o nie dysponowa\u0142oby nadwy\u017ck\u0105 energii i sil witalnych, kt\u00f3rych potrzebowa\u0142em, aby zwalczy\u0107 czynniki chorobowe naruszaj\u0105ce funkcje organizmu. Przy braku uczucia nudno\u015bci, kt\u00f3re powstrzymywa\u0142o mnie od zjedzenia wi\u0119kszej ilo\u015bci po\u017cywienia, moje cia\u0142o zmuszone by\u0142oby czasowo zignorowa\u0107 spraw\u0119 walki z intruzami, aby m\u00f3c przetrawi\u0107 du\u017ce porcje pokarmu, przed\u0142u\u017caj\u0105c w ten spos\u00f3b czas trwania choroby. Odpoczywa\u0142em przez ca\u0142y dzie\u0144 wskutek dzia\u0142ania moich struktur, kt\u00f3re wyst\u0119puj\u0105 w ciele po to, aby je wspomaga\u0107.<\/p>\n
Tabasuri Chapman<\/p>\n
\u0179r\u00f3d\u0142o: Kay Kuzma, Zdrowi na co dzie\u0144, CHIW \u201eZnaki Czasu\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pewnego ranka obudzi\u0142em si\u0119 z g\u0142ow\u0105 ci\u0119\u017csz\u0105 o dwadzie\u015bcia kilogram\u00f3w i przykrym uczuciem w \u017co\u0142\u0105dku, kt\u00f3re oznacza\u0142y, \u017ce dzisiaj praca nie wchodzi w rachub\u0119. Zadzwoni\u0142em do biura i poinformowa\u0142em sekretark\u0119 o moim stanie. Potem przespa\u0142em ca\u0142y dzie\u0144, budz\u0105c si\u0119 tylko … Czytaj dalej