Natr\u0119tne my\u015bli o osamotnieniu emocjonalnie parali\u017cowa\u0142y Ruth. Jako dziecko by\u0142a \u015bwiadkiem zako\u0144czonych kl\u0119sk\u0105 zmaga\u0144 swej matki z rakiem. Uczucie opuszczenia wzmog\u0142o si\u0119, odk\u0105d praca jej ojca wymaga\u0142a od niego wielodniowego pobytu poza domem.<\/p>\n
Ponownie poczu\u0142a si\u0119 opuszczona, gdy jej m\u0105\u017c pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 jako lekarz na Nowej Gwinei podczas II wojny \u015bwiatowej, a ona, b\u0119d\u0105c w ci\u0105\u017cy, pozosta\u0142a na miejscu z 2-letni\u0105 c\u00f3rk\u0105. Owdowia\u0142a w wieku 55 lat, gdy jej ukochany m\u0105\u017c zmar\u0142 na zawa\u0142 serca.<\/p>\n
Od dzieci\u0144stwa powtarzano jej: B\u0105d\u017a du\u017c\u0105 dziewczyn\u0105, nie p\u0142acz!, wi\u0119c nigdy nie p\u0142aka\u0142a. Nigdy nie przesz\u0142a zdrowo ca\u0142ego procesu \u017ca\u0142oby. Zamiast tego t\u0142umi\u0142a w\u0142asne emocje.<\/p>\n
W wieku 82 lat Ruth, moja mama, le\u017ca\u0142a ju\u017c w agonii z powodu niedo\u017cywienia i odwodnienia, fizycznie sparali\u017cowana przez chorob\u0119 znan\u0105 jako post\u0119puj\u0105ce pora\u017cenie nadj\u0105drowe, z kt\u00f3r\u0105 zmaga\u0142a si\u0119 przez ostatnie lata. Jej cia\u0142o powoli odmawia\u0142o pos\u0142usze\u0144stwa. Na pocz\u0105tku mia\u0142a trudno\u015bci z chodzeniem, potem nie by\u0142a w stanie rusza\u0107 g\u0142ow\u0105. Chocia\u017c zachowa\u0142a jasno\u015b\u0107 umys\u0142u, straci\u0142a zdolno\u015b\u0107 mowy i ostatecznie przesta\u0142a nawet po\u0142yka\u0107 pokarm. Odm\u00f3wi\u0142a przyjmowania pokarm\u00f3w przez rurk\u0119 – uwa\u017ca\u0142a to za przeci\u0105gaj\u0105c\u0105 si\u0119 tortur\u0119. Wybra\u0142a tak\u0105 \u015bmier\u0107, kt\u00f3ra odzwierciedla\u0142a jej \u017cycie – pe\u0142n\u0105 godno\u015bci i wdzi\u0119ku.<\/p>\n
Cz\u0119sto odczuwamy pora\u017caj\u0105cy wp\u0142yw samotno\u015bci. Czujemy si\u0119 wtedy opuszczeni i odrzuceni. G\u0142\u0119boko w \u015brodku czujemy, \u017ce nie jeste\u015bmy godni czyjejkolwiek mi\u0142o\u015bci! Przyja\u017a\u0144 mojej mamy z Bogiem by\u0142a dla niej ko\u0142em ratunkowym ju\u017c od czas\u00f3w dzieci\u0144stwa, a s\u0142u\u017cba innym by\u0142a czym\u015b, czemu po\u015bwi\u0119ci\u0142a \u017cycie. Ostatnie dni i ostatnie godziny \u017cycia sp\u0119dzi\u0142a w domu w ramionach swoich dzieci. W ko\u0144cu, wraz z ostatnim swoim mi\u0119kkim oddechem, spokojnie zasn\u0119\u0142a.<\/p>\n
Patti Muncy<\/p>\n
\u017ar\u00f3d\u0142o: Kay Kuzma, Zdrowi na co dzie\u0144, CHIW \u201eZnaki Czasu\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Natr\u0119tne my\u015bli o osamotnieniu emocjonalnie parali\u017cowa\u0142y Ruth. Jako dziecko by\u0142a \u015bwiadkiem zako\u0144czonych kl\u0119sk\u0105 zmaga\u0144 swej matki z rakiem. Uczucie opuszczenia wzmog\u0142o si\u0119, odk\u0105d praca jej ojca wymaga\u0142a od niego wielodniowego pobytu poza domem. Ponownie poczu\u0142a si\u0119 opuszczona, gdy jej m\u0105\u017c … Czytaj dalej